08 De familiedag, de laatste dagen en de terugreis

De familiedag, de laatste dagen en de terugreis

Op zondag had Mere een familie-bijeenkomst van de familie Tissink en Marshall’s voor ons geregeld. We stonden op de camping vlakbij, dus lekker rustig aan op zondagochtend want we werden om 2 uur verwacht. We wisten niet precies wie er zou komen, dat was nog een verrassing.

Mere & Jill

Even wat achtergrond: oom Maarten Tissink (de broer van Nanneke’s moeder) is in

Hank, Marti, Edith, Nanneke & Martin

de jaren zestig geëmigreerd met zijn toenmalige vrouw en drie zonen en omdat dit ruim voordat Nanneke geboren was heeft ze haar neven nog nooit gezien.

Abigail

In Nieuw Zeeland heeft oom Maarten met Mere Marshall nog een zoon gekregen, dus bij elkaar heeft hij 4 zonen. En in de jaren 80 is er nog een broer van oom Maarten naar Nieuw Zeeland vertrokken, oom Kees, met zijn vrouw en 3 kinderen, Rosita, Edith en Edward.

Toen we aankwamen waren er al veel familieleden. Hank en Marty, Nanneke's neven, en hun vrouw. Daarnaast was ook Amber, de dochter van Hank, er met haar man en zoon. En de jongste zoon Gus-Tave met Melissa en hun twee kinderen. Alleen Roland was er niet van de neven. 

De kinderen en Karaitiana

Ook Nanneke´s nichten Edith en Rosita (met haar man), dochters van oom Kees waren er. Maar die hadden we eerder al ontmoet tijdens een heerlijk etentje bij Edith thuis.

Van Meres familie was haar zus, Jill, er ook, samen met haar oudste dochter Sophie en diens vriend en hun twee kinderen. Daarnaast ook Jill’s middelste en de jongste dochter, Karaitiana.
Karaitiana had een hele mooie tekening voor ons gemaakt die er al stond bij aankomst. Ze kan enorm goed tekenen en schildert vaak samen met oom Maarten.

Het was dus echt een hele grote opkomst en het was enorm gezellig. Iedereen had iets meegebracht: van een zelf gevangen en gerookte baars tot heerlijke kokos-taart, voor elk wat wils.

De jongste van Sophie, Alarric

Vuurwerk als verrassing

Het was heel bijzonder voor Nanneke om haar neven eindelijk te zien en zij vonden het duidelijk ook leuk. We zijn nog lang gebleven en zijn Mere erg dankbaar voor de organisatie!

Dinsdagochtend koffie gedaan bij Marten en Mere en afscheid genomen, wat toch altijd weer een beetje gek is. Je weet immers nooit voor hoe lang je elkaar niet meer ziet. Nanneke's vader heeft zondag (voor ons zondagochtend, een uur of 2) een herseninfarct gehad en dat was erg schrikken toen we dat hoorden! Het lijkt enigszins mee te vallen, voor zover dat kan natuurlijk, maar nu is het iedere dag contact houden.

Rosita, Martin & de kleine Samuel

Dat gaat tegenwoordig nogal makkelijk en is ook niet duur, zo'n 3,5 cent per minuut. Vroeger was dat wel 8 gulden per minuut!

Prachtig om te zien, Lake Rotorua

De laatste dagen willen we op een camping in de buurt van Auckland staan,maar willen wél naar een plek waar we niet eerder zijn geweest. Dus wordt het Port Waikato, een vissershaven aan de

Wilde ook het water in...

westkust waar de rivier Waikato uitmondt in de zee. Een heel lange en brede rivier(zelfs met de droogte) en hij loopt helemaal van lake Taupo naar zee.

Het was een dure top 10 camping, die het helaas niet waard bleek. Sanitair erg oud en het was het allemaal net niet. Ook was ´t vervelend dat we geen bereik hadden, zowel niet met telefoon als internet.

Gezien de situatie met Nanneke´s vader was dat niet echt praktisch zeg maar....

Port Waikato

Wel in de avond een mooie zonsondergang mogen aanschouwen. De volgende dag zijn we maar snel vertrokken en toen er weer bereik was, nog even snel met Nanneke´s moeder gebeld die gelukkig al weer wat positiever klonk over vaders situatie.
Naar Manukau city gereden, een drukke voorstad van Auckland, maar waar wel een goede camping is. Een camping die gewend is aan mensen die de vakantie daar eindigen of beginnen. Je kunt daar spullen achterlaten voor nieuwe kampeerders Er stond een grote bak met wel 100 potten zout en peper, maar ook rijst en azijn en van alles.

Toch wel hoog!

Op ons gemak ingepakt en eind van de middag nog even met de bus naar een groot winkelcentrum gegaan, waar niet al teveel aan was. Die avond restjes gegeten, we hadden nog wat in de vriezer. De camper weer netjes gepoetst en onze pot zout en peper en de extra borden en bestek

TelstraClear's totempaal

die we hadden gekocht, achtergelaten. We konden donderdag gelukkig wat langer blijven staan (normaal moet je om half 11 ´s ochtends wel vertrokken zijn) omdat we pas om 18.50 uur vliegen.  Om een uur of 2 nog even wat foto's gemaakt van een prachtige totempaal bij het TelstraClear Pacific Events Centre  en daarna meteen door naar het camperverhuurbedrijf (mooie voor Wordfeud) daar alle gebreken besproken van het bejaarde beestje en toen met de taxi, gelukkig een busje, naar de luchthaven. We mochten van Emirates 30 kilo p.p. meenemen en aangezien er weer wat boekjes en stenen in de tas zaten had Nanneke 30,1 en Ton 29,6 kilo.De grondstewardess van Emirates vond dat wel grappig:“It’s always nice to see passengers that can reach the limits but not having overweight”.De bagageweegschaal van de Action had dus goed gewerkt. 

Na de checkin hadden we nog zeeën van tijd en zijn nog even op hetzelfde bankje als 2 jaar geleden gaan zitten. Heerlijk nog even de korte broek en slippers aan en een beetje uitwaaien, we kunnen erg moeilijk afscheid nemen. 

Mount Taranaki steekt boven de wolken uit

Op weg naar de gate zagen we wel al wat donkere wolken in de lucht, dus wie weet komt er eindelijk regen aan en is het tijd voor ons om te vertrekken,hihi. Eerst van Auckland naar Melbourne, wat zuidelijk in Australie ligt en dan door naar Dubai.

Zonsondergang op 15 km hoogte

Het eerste stuk duurt 3,5 uur en het tweede stuk 14 uur. Dat is best een erg lange zit (gelukkig hebben we beiden een uur of 5 ervan kunnen slapen), zeker omdat we daarna ook nog 7 uur moeten doen van Dubai naar huis. Gelukkig ging ook het stuk van Dubai naar Schiphol prima, hoewel we wat vertraging kregen vanwege een medisch geval (tijdens de pushback) die uiteindelijk van boord werd gehaald en toen moest ook de koffer nog uit het ruim. En aangezien er meer dan 600 mensen in het vliegtuig zitten duurt dat even. Ook moest alle handbagage worden nagekeken, of de persoon niets heeft achtergelaten. Geen risico's dus. Na 6,5 uur landen we eindelijk op Schiphol.

Wachten op de bagage

De koffers zijn er snel en nog even buiten wachten in een sneeuwbui en een snijdende wind . Bah, dat valt niet mee maar en dan is Theo er gelukkig om ons op te halen! 

Bijna thuis, vlak bij Niew Vennep,
een wagen met NZ vlees, wat een toeval!

We kunnen terugkijken op een fantastische vakantie van 6 weken! Iedereen bedankt voor alle leuke reacties, en voor het virtueel meereizen! 

Groeten, Ton en Nanneke.