Motueka,
Collingwood, Farewell Spit, Picton, Christchurch en Rotorua
 |
| "The hole in rock" |
 |
| Apart kevertje |
Vanuit Blenheim vroeg
vertrokken om zo ver mogelijk richting Collingwood te komen. Daar vandaan gaat
de tour naar Farewell Spit. Op Rabbit Island (Moturoa), geen idee waarom het zo heet want geen konijn gezien, geluncht en even over het strand gelopen en genoten van het
uitzicht op Nelson.
 |
| Cape Farewell |
In Motueka de tour geboekt bij I-site (de VVV hier) en een
camping gezocht. Ton ging even een tukje doen en Nanneke ging naar de kapper.
Daar waarschuwde ze haar voor de berg, Takaka Hill.
 |
| Collingwood Bay, bij eb. |
 |
| Collingwood schiereiland |
 |
| Collingwood Bay, bij vloed. |
 |
| Oyster Catchers op reis.. |
De volgende dag moesten we nog ongeveer 2 uur
rijden, over de berg en om 15.00 uur vertrok de tocht vanuit Collingwood. Dus ’s
morgens eerst de boodschappen gedaan en toen op pad en de “berg op”. De rit was
prachtig. We zijn inmiddels wel wat gewend en de klim naar de 900 meter hoge
top ging prima. Brede weg, maar wel zo'n 350 bochten in de weg. Ik geloof dat
ze aan de Motueka kant moeilijker doen over de berg dan dat ie is, hihi. Over
de Hill ligt Golden Bay, een prachtige baai met aan de noordkant de Farewell Spit.
In Collingwood aangekomen op 'zoek' naar de camping en die was snel gevonden.
Een werkelijk fantastisch uitzicht op de lagune waar de Aorere rivier uitmondt
in zee en waarvan een groot gedeelte droogvalt bij eb. Daar navraag gedaan waar
de Spit-tours vandaan vertrekken en dat bleek maar 100 meter lopen. De Spit tour
was echt heel bijzonder. Met een speciale bus (was ooit reddingsvoertuig
geweest) eerst naar het noordelijkste punt van het zuidereiland,
 |
| De witte quartz steen |
Cape Farewell,
en hier mochten we er even uit.
 |
| Zo maar een aangroeisel |
Prachtige foto’s gemaakt, daarna snel verder
naar het strand. Tweede stop is Fossil point, hier is lang geleden een rivier geweest,
waardoor allerlei fosielen te zien zijn in/op gesteente op het strand. En op
datzelfde strand, daar vond Nanneke een prachtige witte quartz steen. Eerst op
foto en toen floepte hij zomaar in het tasje, kip ik heb je!
 |
| Zonsondergang bewonderen |
 |
| Duidelijk wie er de baas is... |
Toen na diverse stops,
waar we er niet uit mochten, maar waar er door John de tourleader wel veel
wordt verteld over wat te zien is (vogels, zeehonden, het zand en de vuurtoren)
kwamen we aan bij de vuurtoren.
 |
| De vuurtoren |
 |
| Prachtige zonsondergang |
 |
| Prachtige bloem, naam onbekend |
"
 |
| Picton |
Daar woont nu niemand meer, maar er staan nog
wel de huizen van de vroegere beheerder van de vuurtoren en zijn assistenten.
We kregen een lekkere bak koffie met een muffin. Toen op de weg terug nog
gestopt bij een hoog duin waar je op mocht en daarna nog een paar keer voor de
zonsondergang, die erg mooi was. Toen in het donker terug naar Collingwood. Nog
even in de dorpskroeg een biertje gedaan en wat gegeten en toen was de
heerlijke dag echt om. De volgende dag een extra dag op de camping besproken en
wat aan de was gedaan. In de middag lekker in het dorp gelopen, langs het
strand gewandeld en een heuvel beklommen om even van het super-uitzicht te
genieten. Nanneke heeft er een favoriete plek in NZ bij! Omdat we de 5e
maart om 13.00 uur de trein van Picton naar Christchurch hadden geboekt en het
 |
| Picton Harbour met een zeilschool van Optimistjes (lijkt het wel) |
inmiddels de 4e in de
ochtend was, zijn we in een keer van Collingwood naar Picton gereden en stonden
daar op een camping die op “redelijke” loopafstand is van het treinstation.
We
kunnen die volgende dag voor NZ$10 onze camper veilig parkeren en laten
overnachten op de camping zelf. Het is een erg drukke camping, maar wel mooi en
netjes. In de avond kregen we de eerste echte en wat langdurige regenbui sinds
we in NZ zijn, maar de volgende dag was het weer prima weer. Overigens lazen we
dat op het Noordereiland de noodtoestand is uitgeroepen vanwege de recorddroogte
deze zomer. Kunnen we ons goed iets bij voorstellen als je ziet hoe geel en
bruin de met gras begroeide bergen worden. Je ziet ook steeds meer hoge
coniferen en bomen die dood zijn gegaan, waarschijnlijk van de droogte.
 |
| Nee, geen pinguins |
 |
| De zoutvelden |
De trip naar Christchurch begon al vroeg in Picton op
dinsdag. Eerst werd Ton vakkundig door Nanneke van wat te lang geworden
hoofdhaar afgeholpen en daarna ging ie gelijk onder de douche. Terwijl Nanneke daarna onder de douche ging haalde
Ton “snel”wat broodjes bij een Hollandse bakkerij in Picton. Viel nog niet mee,
toch nog zo'n 45 minuten voor onderweg geweest en echt warm was het nog niet zo
vroeg in de ochtend. Daarna camper op orde gemaakt, broodjes voor onderweg gesmeerd
en de camper op de overblijfplek geparkeerd. Toen met rugzak en rolkoffertje
richting station. Precies op tijd zagen we de trein uit Christchurch aankomen,
dat gaf vertrouwen in de punctionaliteit! En inderdaad, exact op tijd vertrokken
we naar Christchurch voor een treintocht van ruim 6 uur. Die in één woord
geweldig was.
 |
| Zonsopkomst in Christchurch |
Eerste stop Blenheim,
daarna Kaikoura, Mina en vlak voor we Christchurch inreden ook nog Waipara..
Onderweg kon je in een rijtuig staan zonder glaswerk of banken, een beetje een
veewagen dus. Maar wat een sensatie was dat. Wind door de haartjes, dieselstank
van de loc maar prachtige plek om foto's te maken. We waren goed half 7 in Christchurch
en daarna met een taxi naar de camping om te overnachten. We hadden de dag
ervoor al ijverig geprobeerd om een hotel/motel kamer in de buurt van het
station te krijgen, alles was echter vol. Wat blijkt: omdat alle grote hotels
in de verboden rode zone liggen (instortingsgevaar van aanpalende gebouwen door
de aardbeving van 2011) moeten die ruim 3000 “verboden” kamers opgevangen
worden door een 50 motels (met gemiddeld een kamer of 15-25 per motel) die
Christchurch kent. Een ruim tekort dus en we hadden ons duidelijk onvoldoende
voorbereid. Enfin, we stonden in de (tot nog toe) grootste top 10 camping maar
wel in een buitenwijk van Christchurch. Daar hadden we een z.g. flat hadden
gehuurd (2 persoonsbed in een klein kamertje). Viel allemaal heel erg mee, niet
alleen ons 2 persoonsbed stond er maar ook nog een ander 2 persoons bed, een
stapelbed en een gewoon 1 persoons bed.
Allemaal voor ons, lekker ruim dus. 's
Avonds gegeten bij de Thai en toen na een wandelingetje vroeg naar bed. We
moesten al om 5 uur op want om 7 uur ging de trein terug naar Picton. De (eerste)
bus naar het station zou om even na 6 uur in de buurt van de camping
vertrekken, gelukkig waren we ruim op
tijd. Bij het station grote rij om in te checken maar toch precies op tijd gaan
rijden. Prachtige zonsopgang kunnen aanschouwen en een heleboel Dusky dolfins die
vlak voor Kaikoura, in zee druk aan het spelen waren.
Meteen na Kaikoura werd
het een gelijk een stuk warmer buiten, Ton is tot aan Picton haast niet meer
binnen geweest. In Blenheim in gedachten nog even "Tot ziens" naar
Bea en Jean-Paul geroepen (die natuurlijk gewoon aan het werk waren) 
en voor dat we het weten zitten we weer op de
boot naar Wellington en gaan rijden voor onze laatste week van de vakantie. Wat
zijn die eerste 5 weken omgevlogen, niet te geloven!
 |
| Gumboot Town, Taihape |
Doorgereden naar
Paraparaumu en daar op een camping overnacht. 
Eigenaar was wat stug, dat hebben
we nog niet vaak meegemaakt en ook camping stelde niet zo veel voor. De
volgende dag eerst een klein stukje teruggereden naar het grote winkelcentrum
en onszelf “getrakteerd” op 2 uur
shoppen. Daarna bij de Pak ’n Save de gewone boodschappen gedaan en toen op weg
naar het noorden. Weer een prachtige rit, we raken wel wat afgestompt door alle
scenic views en mooie doorkijkjes. ’s Avonds gestopt in Taihape, een plaats die
bekend staat om het “Gum boot throwing” oftewel allerlei wedstrijden met gummi
laars werpen. Het spektakel is zaterdag 9 maart, helaas moeten we dan in
Rotorua zijn. De camping stond hoog boven een rivierbedding en was bijna
helemaal leeg. Wel heerlijk donker ’s nachts, dus uitgebreid de sterrenhemel
kunnen bewonderen. De volgende dag weer door en voor de eerste keer een beetje
verkeerd gereden en moesten we terug. We wilden n.l (op advies van Jean-Paul)
langs Le Chateau, aan de voet van de Mount Ruapehu in het Tongariro National
Park.
 |
| Mount Ruapehu |
 |
| Mangaweka "International Airport"Café |
Mount Ruapehu is een nog steeds een aktieve vulkaan, en hoewel de laatste
grote uitbarsting in 1996 plaatsvond, is er continu seismische aktiviteit. De
aanblik van het Chateau is erg onwerkelijk als je die voor de eerste keer ziet.
Het gebouw werd in 1929 in een recordtijd van 6 maanden gebouwd. De bouw kostte
echter zo veel dat de eigenaren al na 2 jaar het moesten opgeven en failliet
werden verklaard.
 |
| Mount Tongariro, stomend en wel! |
 |
| Le Chateau |
Daarna werd het overgenomen door ministerie van toerisme en
gezondheid en het heeft tijdens de 2e wereld oorlog zelfs gediend
als (psychiatrische??) inrichting voor patienten die al hun bezit waren kwijt
geraakt tijdens een van de regelmatige aardbevingen in Nieuw Zeeland.
 |
| Lake Taupo |
 |
| Railways by Martin Tissink |
 |
| Aan Lake Rotorua |
Wij hebben er een
heerlijke kop koffie gedronken (de allerbeste volgens Nanneke) en nadat we het
uitzicht uitgebreid hadden bewonderd
zijn we verder gereden. Via Taupo zijn we ondertussen aanbeland in Ngongotaha,
vlakbij Rotorua en staan op een camping direct aan het meer. Hier blijven we
staan tot maandag of dinsdagochtend, want zondag is de grote familiegathering
bij Maarten & Mere. We kijken er erg naar uit!
Hoe dat was laten we
in een volgende (en waarschijnlijk laatste) aflevering van dit blog wel weer
weten!
 |
Te mooi om niet te delen: op het heetst van de dag
met een "Maja de bij"muts op in de Burger King.... |
We
kunnen die volgende dag voor NZ$10 onze camper veilig parkeren en laten
overnachten op de camping zelf. Het is een erg drukke camping, maar wel mooi en
netjes. In de avond kregen we de eerste echte en wat langdurige regenbui sinds
we in NZ zijn, maar de volgende dag was het weer prima weer. Overigens lazen we
dat op het Noordereiland de noodtoestand is uitgeroepen vanwege de recorddroogte
deze zomer. Kunnen we ons goed iets bij voorstellen als je ziet hoe geel en
bruin de met gras begroeide bergen worden. Je ziet ook steeds meer hoge
coniferen en bomen die dood zijn gegaan, waarschijnlijk van de droogte.
De trip naar Christchurch begon al vroeg in Picton op
dinsdag. Eerst werd Ton vakkundig door Nanneke van wat te lang geworden
hoofdhaar afgeholpen en daarna ging ie gelijk onder de douche. Terwijl Nanneke daarna onder de douche ging haalde
Ton “snel”wat broodjes bij een Hollandse bakkerij in Picton. Viel nog niet mee,
toch nog zo'n 45 minuten voor onderweg geweest en echt warm was het nog niet zo
vroeg in de ochtend. Daarna camper op orde gemaakt, broodjes voor onderweg gesmeerd
en de camper op de overblijfplek geparkeerd. Toen met rugzak en rolkoffertje
richting station. Precies op tijd zagen we de trein uit Christchurch aankomen,
dat gaf vertrouwen in de punctionaliteit! En inderdaad, exact op tijd vertrokken
we naar Christchurch voor een treintocht van ruim 6 uur. Die in één woord
geweldig was. 
Eerste stop Blenheim,
daarna Kaikoura, Mina en vlak voor we Christchurch inreden ook nog Waipara..
Onderweg kon je in een rijtuig staan zonder glaswerk of banken, een beetje een
veewagen dus. Maar wat een sensatie was dat. Wind door de haartjes, dieselstank
van de loc maar prachtige plek om foto's te maken. We waren goed half 7 in Christchurch
en daarna met een taxi naar de camping om te overnachten. We hadden de dag
ervoor al ijverig geprobeerd om een hotel/motel kamer in de buurt van het
station te krijgen, alles was echter vol. Wat blijkt: omdat alle grote hotels
in de verboden rode zone liggen (instortingsgevaar van aanpalende gebouwen door
de aardbeving van 2011) moeten die ruim 3000 “verboden” kamers opgevangen
worden door een 50 motels (met gemiddeld een kamer of 15-25 per motel) die
Christchurch kent. Een ruim tekort dus en we hadden ons duidelijk onvoldoende
voorbereid. Enfin, we stonden in de (tot nog toe) grootste top 10 camping maar
wel in een buitenwijk van Christchurch. Daar hadden we een z.g. flat hadden
gehuurd (2 persoonsbed in een klein kamertje). Viel allemaal heel erg mee, niet
alleen ons 2 persoonsbed stond er maar ook nog een ander 2 persoons bed, een
stapelbed en een gewoon 1 persoons bed. 
Meteen na Kaikoura werd
het een gelijk een stuk warmer buiten, Ton is tot aan Picton haast niet meer
binnen geweest. In Blenheim in gedachten nog even "Tot ziens" naar
Bea en Jean-Paul geroepen (die natuurlijk gewoon aan het werk waren) 
en voor dat we het weten zitten we weer op de
boot naar Wellington en gaan rijden voor onze laatste week van de vakantie. Wat
zijn die eerste 5 weken omgevlogen, niet te geloven!
Eigenaar was wat stug, dat hebben
we nog niet vaak meegemaakt en ook camping stelde niet zo veel voor. De
volgende dag eerst een klein stukje teruggereden naar het grote winkelcentrum
en onszelf “getrakteerd” op 2 uur
shoppen. Daarna bij de Pak ’n Save de gewone boodschappen gedaan en toen op weg
naar het noorden. Weer een prachtige rit, we raken wel wat afgestompt door alle
scenic views en mooie doorkijkjes. ’s Avonds gestopt in Taihape, een plaats die
bekend staat om het “Gum boot throwing” oftewel allerlei wedstrijden met gummi
laars werpen. Het spektakel is zaterdag 9 maart, helaas moeten we dan in
Rotorua zijn. De camping stond hoog boven een rivierbedding en was bijna
helemaal leeg. Wel heerlijk donker ’s nachts, dus uitgebreid de sterrenhemel
kunnen bewonderen. De volgende dag weer door en voor de eerste keer een beetje
verkeerd gereden en moesten we terug. We wilden n.l (op advies van Jean-Paul)
langs Le Chateau, aan de voet van de Mount Ruapehu in het Tongariro National
Park. 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten