08 De familiedag, de laatste dagen en de terugreis

De familiedag, de laatste dagen en de terugreis

Op zondag had Mere een familie-bijeenkomst van de familie Tissink en Marshall’s voor ons geregeld. We stonden op de camping vlakbij, dus lekker rustig aan op zondagochtend want we werden om 2 uur verwacht. We wisten niet precies wie er zou komen, dat was nog een verrassing.

Mere & Jill

Even wat achtergrond: oom Maarten Tissink (de broer van Nanneke’s moeder) is in

Hank, Marti, Edith, Nanneke & Martin

de jaren zestig geëmigreerd met zijn toenmalige vrouw en drie zonen en omdat dit ruim voordat Nanneke geboren was heeft ze haar neven nog nooit gezien.

Abigail

In Nieuw Zeeland heeft oom Maarten met Mere Marshall nog een zoon gekregen, dus bij elkaar heeft hij 4 zonen. En in de jaren 80 is er nog een broer van oom Maarten naar Nieuw Zeeland vertrokken, oom Kees, met zijn vrouw en 3 kinderen, Rosita, Edith en Edward.

Toen we aankwamen waren er al veel familieleden. Hank en Marty, Nanneke's neven, en hun vrouw. Daarnaast was ook Amber, de dochter van Hank, er met haar man en zoon. En de jongste zoon Gus-Tave met Melissa en hun twee kinderen. Alleen Roland was er niet van de neven. 

De kinderen en Karaitiana

Ook Nanneke´s nichten Edith en Rosita (met haar man), dochters van oom Kees waren er. Maar die hadden we eerder al ontmoet tijdens een heerlijk etentje bij Edith thuis.

Van Meres familie was haar zus, Jill, er ook, samen met haar oudste dochter Sophie en diens vriend en hun twee kinderen. Daarnaast ook Jill’s middelste en de jongste dochter, Karaitiana.
Karaitiana had een hele mooie tekening voor ons gemaakt die er al stond bij aankomst. Ze kan enorm goed tekenen en schildert vaak samen met oom Maarten.

Het was dus echt een hele grote opkomst en het was enorm gezellig. Iedereen had iets meegebracht: van een zelf gevangen en gerookte baars tot heerlijke kokos-taart, voor elk wat wils.

De jongste van Sophie, Alarric

Vuurwerk als verrassing

Het was heel bijzonder voor Nanneke om haar neven eindelijk te zien en zij vonden het duidelijk ook leuk. We zijn nog lang gebleven en zijn Mere erg dankbaar voor de organisatie!

Dinsdagochtend koffie gedaan bij Marten en Mere en afscheid genomen, wat toch altijd weer een beetje gek is. Je weet immers nooit voor hoe lang je elkaar niet meer ziet. Nanneke's vader heeft zondag (voor ons zondagochtend, een uur of 2) een herseninfarct gehad en dat was erg schrikken toen we dat hoorden! Het lijkt enigszins mee te vallen, voor zover dat kan natuurlijk, maar nu is het iedere dag contact houden.

Rosita, Martin & de kleine Samuel

Dat gaat tegenwoordig nogal makkelijk en is ook niet duur, zo'n 3,5 cent per minuut. Vroeger was dat wel 8 gulden per minuut!

Prachtig om te zien, Lake Rotorua

De laatste dagen willen we op een camping in de buurt van Auckland staan,maar willen wél naar een plek waar we niet eerder zijn geweest. Dus wordt het Port Waikato, een vissershaven aan de

Wilde ook het water in...

westkust waar de rivier Waikato uitmondt in de zee. Een heel lange en brede rivier(zelfs met de droogte) en hij loopt helemaal van lake Taupo naar zee.

Het was een dure top 10 camping, die het helaas niet waard bleek. Sanitair erg oud en het was het allemaal net niet. Ook was ´t vervelend dat we geen bereik hadden, zowel niet met telefoon als internet.

Gezien de situatie met Nanneke´s vader was dat niet echt praktisch zeg maar....

Port Waikato

Wel in de avond een mooie zonsondergang mogen aanschouwen. De volgende dag zijn we maar snel vertrokken en toen er weer bereik was, nog even snel met Nanneke´s moeder gebeld die gelukkig al weer wat positiever klonk over vaders situatie.
Naar Manukau city gereden, een drukke voorstad van Auckland, maar waar wel een goede camping is. Een camping die gewend is aan mensen die de vakantie daar eindigen of beginnen. Je kunt daar spullen achterlaten voor nieuwe kampeerders Er stond een grote bak met wel 100 potten zout en peper, maar ook rijst en azijn en van alles.

Toch wel hoog!

Op ons gemak ingepakt en eind van de middag nog even met de bus naar een groot winkelcentrum gegaan, waar niet al teveel aan was. Die avond restjes gegeten, we hadden nog wat in de vriezer. De camper weer netjes gepoetst en onze pot zout en peper en de extra borden en bestek

TelstraClear's totempaal

die we hadden gekocht, achtergelaten. We konden donderdag gelukkig wat langer blijven staan (normaal moet je om half 11 ´s ochtends wel vertrokken zijn) omdat we pas om 18.50 uur vliegen.  Om een uur of 2 nog even wat foto's gemaakt van een prachtige totempaal bij het TelstraClear Pacific Events Centre  en daarna meteen door naar het camperverhuurbedrijf (mooie voor Wordfeud) daar alle gebreken besproken van het bejaarde beestje en toen met de taxi, gelukkig een busje, naar de luchthaven. We mochten van Emirates 30 kilo p.p. meenemen en aangezien er weer wat boekjes en stenen in de tas zaten had Nanneke 30,1 en Ton 29,6 kilo.De grondstewardess van Emirates vond dat wel grappig:“It’s always nice to see passengers that can reach the limits but not having overweight”.De bagageweegschaal van de Action had dus goed gewerkt. 

Na de checkin hadden we nog zeeën van tijd en zijn nog even op hetzelfde bankje als 2 jaar geleden gaan zitten. Heerlijk nog even de korte broek en slippers aan en een beetje uitwaaien, we kunnen erg moeilijk afscheid nemen. 

Mount Taranaki steekt boven de wolken uit

Op weg naar de gate zagen we wel al wat donkere wolken in de lucht, dus wie weet komt er eindelijk regen aan en is het tijd voor ons om te vertrekken,hihi. Eerst van Auckland naar Melbourne, wat zuidelijk in Australie ligt en dan door naar Dubai.

Zonsondergang op 15 km hoogte

Het eerste stuk duurt 3,5 uur en het tweede stuk 14 uur. Dat is best een erg lange zit (gelukkig hebben we beiden een uur of 5 ervan kunnen slapen), zeker omdat we daarna ook nog 7 uur moeten doen van Dubai naar huis. Gelukkig ging ook het stuk van Dubai naar Schiphol prima, hoewel we wat vertraging kregen vanwege een medisch geval (tijdens de pushback) die uiteindelijk van boord werd gehaald en toen moest ook de koffer nog uit het ruim. En aangezien er meer dan 600 mensen in het vliegtuig zitten duurt dat even. Ook moest alle handbagage worden nagekeken, of de persoon niets heeft achtergelaten. Geen risico's dus. Na 6,5 uur landen we eindelijk op Schiphol.

Wachten op de bagage

De koffers zijn er snel en nog even buiten wachten in een sneeuwbui en een snijdende wind . Bah, dat valt niet mee maar en dan is Theo er gelukkig om ons op te halen! 

Bijna thuis, vlak bij Niew Vennep,
een wagen met NZ vlees, wat een toeval!

We kunnen terugkijken op een fantastische vakantie van 6 weken! Iedereen bedankt voor alle leuke reacties, en voor het virtueel meereizen! 

Groeten, Ton en Nanneke.

07 Collingwood, Farewell Spit,Christchurch en Rotorua

Motueka, Collingwood, Farewell Spit, Picton, Christchurch en Rotorua

"The hole in rock"

Apart kevertje

Vanuit Blenheim vroeg vertrokken om zo ver mogelijk richting Collingwood te komen. Daar vandaan gaat de tour naar Farewell Spit. Op Rabbit Island (Moturoa), geen idee waarom het zo heet want geen konijn gezien, geluncht en even over het strand gelopen en genoten van het uitzicht op Nelson. 

Cape Farewell

In Motueka de tour geboekt bij I-site (de VVV hier) en een camping gezocht. Ton ging even een tukje doen en Nanneke ging naar de kapper. Daar waarschuwde ze haar voor de berg, Takaka Hill.  

Collingwood Bay, bij eb.

Collingwood schiereiland

Collingwood Bay, bij vloed.

Oyster Catchers op reis..

De volgende dag moesten we nog ongeveer 2 uur rijden, over de berg en om 15.00 uur vertrok de tocht vanuit Collingwood. Dus ’s morgens eerst de boodschappen gedaan en toen op pad en de “berg op”. De rit was prachtig. We zijn inmiddels wel wat gewend en de klim naar de 900 meter hoge top ging prima. Brede weg, maar wel zo'n 350 bochten in de weg. Ik geloof dat ze aan de Motueka kant moeilijker doen over de berg dan dat ie is, hihi. Over de Hill ligt Golden Bay, een prachtige baai met aan de noordkant de Farewell Spit. In Collingwood aangekomen op 'zoek' naar de camping en die was snel gevonden. Een werkelijk fantastisch uitzicht op de lagune waar de Aorere rivier uitmondt in zee en waarvan een groot gedeelte droogvalt bij eb. Daar navraag gedaan waar de Spit-tours vandaan vertrekken en dat bleek maar 100 meter lopen. De Spit tour was echt heel bijzonder. Met een speciale bus (was ooit reddingsvoertuig geweest) eerst naar het noordelijkste punt van het zuidereiland,

De witte quartz steen

Cape Farewell, en hier mochten we er even uit.

Zo maar een aangroeisel

Prachtige foto’s gemaakt, daarna snel verder naar het strand. Tweede stop is Fossil point, hier is lang geleden een rivier geweest, waardoor allerlei fosielen te zien zijn in/op gesteente op het strand. En op datzelfde strand, daar vond Nanneke een prachtige witte quartz steen. Eerst op foto en toen floepte hij zomaar in het tasje, kip ik heb je!

Zonsondergang bewonderen

Duidelijk wie er de baas is...

Toen na diverse stops, waar we er niet uit mochten, maar waar er door John de tourleader wel veel wordt verteld over wat te zien is (vogels, zeehonden, het zand en de vuurtoren) kwamen we aan bij de vuurtoren. 

De vuurtoren

Prachtige zonsondergang

Prachtige bloem, naam onbekend

"

Picton

Daar woont nu niemand meer, maar er staan nog wel de huizen van de vroegere beheerder van de vuurtoren en zijn assistenten. We kregen een lekkere bak koffie met een muffin. Toen op de weg terug nog gestopt bij een hoog duin waar je op mocht en daarna nog een paar keer voor de zonsondergang, die erg mooi was. Toen in het donker terug naar Collingwood. Nog even in de dorpskroeg een biertje gedaan en wat gegeten en toen was de heerlijke dag echt om. De volgende dag een extra dag op de camping besproken en wat aan de was gedaan. In de middag lekker in het dorp gelopen, langs het strand gewandeld en een heuvel beklommen om even van het super-uitzicht te genieten. Nanneke heeft er een favoriete plek in NZ bij! Omdat we de 5^e maart om 13.00 uur de trein van Picton naar Christchurch hadden geboekt  en het

Picton Harbour met een zeilschool van Optimistjes (lijkt het wel)

inmiddels de 4^e in de ochtend was, zijn we in een keer van Collingwood naar Picton gereden en stonden daar op een camping die op “redelijke” loopafstand is van het treinstation.

We kunnen die volgende dag voor NZ$10 onze camper veilig parkeren en laten overnachten op de camping zelf. Het is een erg drukke camping, maar wel mooi en netjes. In de avond kregen we de eerste echte en wat langdurige regenbui sinds we in NZ zijn, maar de volgende dag was het weer prima weer. Overigens lazen we dat op het Noordereiland de noodtoestand is uitgeroepen vanwege de recorddroogte deze zomer. Kunnen we ons goed iets bij voorstellen als je ziet hoe geel en bruin de met gras begroeide bergen worden. Je ziet ook steeds meer hoge coniferen en bomen die dood zijn gegaan, waarschijnlijk van de droogte.

Nee, geen pinguins

De zoutvelden

De trip naar  Christchurch begon al vroeg in Picton op dinsdag. Eerst werd Ton vakkundig door Nanneke van wat te lang geworden hoofdhaar afgeholpen en daarna ging ie gelijk onder de douche. Terwijl  Nanneke daarna onder de douche ging haalde Ton “snel”wat broodjes bij een Hollandse bakkerij in Picton. Viel nog niet mee, toch nog zo'n 45 minuten voor onderweg geweest en echt warm was het nog niet zo vroeg in de ochtend. Daarna camper op orde gemaakt, broodjes voor onderweg gesmeerd en de camper op de overblijfplek geparkeerd. Toen met rugzak en rolkoffertje richting station. Precies op tijd zagen we de trein uit Christchurch aankomen, dat gaf vertrouwen in de punctionaliteit! En inderdaad, exact op tijd vertrokken we naar Christchurch voor een treintocht van ruim 6 uur. Die in één woord geweldig was.

Zonsopkomst in Christchurch

Eerste stop Blenheim, daarna Kaikoura, Mina en vlak voor we  Christchurch inreden ook nog Waipara.. Onderweg kon je in een rijtuig staan zonder glaswerk of banken, een beetje een veewagen dus. Maar wat een sensatie was dat. Wind door de haartjes, dieselstank van de loc maar prachtige plek om foto's te maken. We waren goed half 7 in Christchurch en daarna met een taxi naar de camping om te overnachten. We hadden de dag ervoor al ijverig geprobeerd om een hotel/motel kamer in de buurt van het station te krijgen, alles was echter vol. Wat blijkt: omdat alle grote hotels in de verboden rode zone liggen (instortingsgevaar van aanpalende gebouwen door de aardbeving van 2011) moeten die ruim 3000 “verboden” kamers opgevangen worden door een 50 motels (met gemiddeld een kamer of 15-25 per motel) die Christchurch kent. Een ruim tekort dus en we hadden ons duidelijk onvoldoende voorbereid. Enfin, we stonden in de (tot nog toe) grootste top 10 camping maar wel in een buitenwijk van Christchurch. Daar hadden we een z.g. flat hadden gehuurd (2 persoonsbed in een klein kamertje). Viel allemaal heel erg mee, niet alleen ons 2 persoonsbed stond er maar ook nog een ander 2 persoons bed, een stapelbed en een gewoon 1 persoons bed.
Allemaal voor ons, lekker ruim dus. 's Avonds gegeten bij de Thai en toen na een wandelingetje vroeg naar bed. We moesten al om 5 uur op want om 7 uur ging de trein terug naar Picton. De (eerste) bus naar het station zou om even na 6 uur in de buurt van de camping vertrekken,  gelukkig waren we ruim op tijd. Bij het station grote rij om in te checken maar toch precies op tijd gaan rijden. Prachtige zonsopgang kunnen aanschouwen en een heleboel Dusky dolfins die vlak voor Kaikoura, in zee druk aan het spelen waren. Meteen na Kaikoura werd het een gelijk een stuk warmer buiten, Ton is tot aan Picton haast niet meer binnen geweest. In Blenheim in gedachten nog even "Tot ziens" naar Bea en Jean-Paul geroepen (die natuurlijk gewoon aan het werk waren) 

en voor dat we het weten zitten we weer op de boot naar Wellington en gaan rijden voor onze laatste week van de vakantie. Wat zijn die eerste 5 weken omgevlogen, niet te geloven!

Gumboot Town, Taihape

Doorgereden naar Paraparaumu en daar op een camping overnacht. Eigenaar was wat stug, dat hebben we nog niet vaak meegemaakt en ook camping stelde niet zo veel voor. De volgende dag eerst een klein stukje teruggereden naar het grote winkelcentrum en onszelf “getrakteerd” op  2 uur shoppen. Daarna bij de Pak ’n Save de gewone boodschappen gedaan en toen op weg naar het noorden. Weer een prachtige rit, we raken wel wat afgestompt door alle scenic views en mooie doorkijkjes. ’s Avonds gestopt in Taihape, een plaats die bekend staat om het “Gum boot throwing” oftewel allerlei wedstrijden met gummi laars werpen. Het spektakel is zaterdag 9 maart, helaas moeten we dan in Rotorua zijn. De camping stond hoog boven een rivierbedding en was bijna helemaal leeg. Wel heerlijk donker ’s nachts, dus uitgebreid de sterrenhemel kunnen bewonderen. De volgende dag weer door en voor de eerste keer een beetje verkeerd gereden en moesten we terug. We wilden n.l (op advies van Jean-Paul) langs Le Chateau, aan de voet van de Mount Ruapehu in het Tongariro National Park.

Mount Ruapehu

Mangaweka "International Airport"Café

Mount Ruapehu is een nog steeds een aktieve vulkaan, en hoewel de laatste grote uitbarsting in 1996 plaatsvond, is er continu seismische aktiviteit. De aanblik van het Chateau is erg onwerkelijk als je die voor de eerste keer ziet. Het gebouw werd in 1929 in een recordtijd van 6 maanden gebouwd. De bouw kostte echter zo veel dat de eigenaren al na 2 jaar het moesten opgeven en failliet werden verklaard.

Mount Tongariro, stomend en wel!

Le Chateau

Daarna werd het overgenomen door ministerie van toerisme en gezondheid en het heeft tijdens de 2^e wereld oorlog zelfs gediend als (psychiatrische??) inrichting voor patienten die al hun bezit waren kwijt geraakt tijdens een van de regelmatige aardbevingen in Nieuw Zeeland.

Lake Taupo

Railways by Martin Tissink

Aan Lake Rotorua

Wij hebben er een heerlijke kop koffie gedronken (de allerbeste volgens Nanneke) en nadat we het uitzicht uitgebreid hadden bewonderd zijn we verder gereden. Via Taupo zijn we ondertussen aanbeland in Ngongotaha, vlakbij Rotorua en staan op een camping direct aan het meer. Hier blijven we staan tot maandag of dinsdagochtend, want zondag is de grote familiegathering bij Maarten & Mere. We kijken er erg naar uit!
Hoe dat was laten we in een volgende (en waarschijnlijk laatste) aflevering van dit blog wel weer weten!

Te mooi om niet te delen: op het heetst van de dag
met een "Maja de bij"muts op in de Burger King....